Mijn verhaal

20140124

Waarom?

Graag vertel ik ook iets over mezelf. Dan weet je ook beter wie ik ben. In dit verhaal lees je hoe mijn idee vorm heeft gekregen. Het was er namelijk niet opeens. Daar ging wat aan vooraf. Veel plezier, twijfels en ook tranen. Maar door het schrijven van mijn eigen verhaal, weet ik nog beter hoe belangrijk het is dat je jezelf laat zien!

De wraak op Holly Hobbie

Ik zit aan mijn favoriete tafel met mijn kinky roze HEMA-schrift voor mijn neus. Het raam van de woonkamer staat open en een zachte lucht van de aantredende zomer stroomt de kamer binnen. Op de achtergrond hoor ik vaag de flarden van de terrasgesprekken van de kroeg om de hoek. Ik loop naar de keuken om mijn lege bord weg te zetten. En dan moet ik aan de slag en pak mijn pen. Ik heb geen enkel vermoeden dat de komende avonduren voor een belangrijke verandering in mijn leven gaan zorgen.

Back in time

Mijn gedachten nemen een sprong naar de jaren zeventig. Ik zit achter mijn witte bureautje en staar uit het raam naar de hoge struiken waar we altijd verstoppertje spelen. Met mijn vingers strijk ik voorzichtig langs het gouden randje van mijn Holly Hobbie dagboek. Lief dagboek, schrijf ik dan op de eerste pagina. Ik zoek zacht fluisterend naar woorden voor de volgende zinnen. Mijn pen hangt vol goede moed boven het papier. Een uur lang. Dan is het genoeg. Ik sla Holly met een klap dicht en sluit de leegte af met de sleuteltjes die aan een dun rood draadje bungelen. Eigenlijk ben ik nu nog steeds dat meisje met die vlechten. Iets over mezelf schrijven voelt als een gruwelijke misdaad. Slechts vier zinnen staan er nu in mijn schrift. Ze proeven als slecht opgewarmde diepvriesgroente. Als ik al een tijd lang naar de kale witte muur staar, is daar ineens de tijdelijke lover die de hele dag kaarsen aanstak om zo 20 jaar gebrek aan romantiek in te halen en de Beter Bed verkoper die het liefst tegen me aan wilde kruipen op het showroommodel. En ook die makelaar die vol trots een po onder het bed van de eigenaar  van de woning vandaan toverde, verschijnt op mijn netvlies. Ineens blaast mijn pen zinnen uit waar ik het bestaan niet van vermoedde. Het is bijna middernacht als ik mijn voorover gebogen rug strek en de pen uit mijn vingers laat glippen.

Bromvlieg

Vanaf nu leef ik me geregeld uit op mijn roze boekje. Het is een welkome afleiding op mijn dagelijkse bestaan dat draait om kinderen, kantoor en klussen. En gelukkig biedt het leven mij voldoende voedingsstoffen voor verhalen. En ik kom in contact met Jeroen, een coach in spé. Een half jaar na mijn eerste dagboekseance zit ik weer aan dezelfde tafel met mijn roze schrift. Ditmaal niet alleen. Tegenover me zit Jeroen. Ik ben het proefkonijn voor zijn coachingsexamen. Een ideale zal snel blijken. Ik krijg de opdracht om me in te beelden dat ik kok ben en moet aangeven wat me daar het meest in aanspreekt. Ineens heb ik het over schrijven, bij mijn weten toch geen wezenlijk onderdeel in het leven van een kok. Of het moeten de boodschappenlijstjes zijn. En toch praat ik alleen daarover. En ondertussen smeer ik het overvloedige zoute water als een klein kind over mijn wangen. Jeroen zie ik door een waas verbouwereerd kijken. Dit traject is wel heel effectief. Hier kan je mee thuis komen als coach. Ik weet nu dat schrijven voor mij geen eendagsvlieg is, maar een bromvlieg die de hele dag boven mijn hoofd zoemt. Mijn verhalen moeten dat pionnetje van mens-erger-je-niet zijn dat mensen onverwacht van het bord afstoot. Ik heb alleen werkelijk geen flauw idee wat hier nu echt mee ga doen.

Happy working mom

Een mail van Four Months (www.fourmonths.nl) brengt me verder.  Zij zoeken happy working blogmoms. Ik denk eerst aan een slechte grap. Happy is namelijk even op vakantie. En wil ik mijn dagelijkse struggle wel delen met de rest van de wereld? Wie weet stroomt mijn mailbox vol met opvoedcursussen of staat er ineens een instantie voor de deur. En wat ik doe ik de dag nadat ik een blog geplaatst heb? Sluip ik dan door de gangen op kantoor, verstop ik me tussen de schappen van de Albert Heijn en drop ik de kinderen bij de kiss and ride? Aan de andere kant wil ik die schatkist vol frustratie, liefde en onwetendheid ook niet onaangeroerd laten. Ik moest en zou toch schrijven? Dus meld ik me aan als blogmam. Dat klinkt altijd nog beter dan luizenmoeder. En zodra de zoef van mijn uitgaande mail dooft, duik ik in mijn roze schrift. Als ik de volgende avond mijn tekst doorlees, stijg ik langzaam op. It wasn’t me, fluister ik. Ik ruk mijn laptop uit de kast. Hiermee kan ik tenminste alles in ėėn seconde uitwissen. Dit houd ik een week vol en dan geef ik mijn censuur op. Ik kijk naar het plafond en druk op ‘send’. Mijn eerste blog is een feit. En daarna loop ik gewoon op het schoolplein, klos ik met mijn hakken door kantoor en hamster ik vrolijk bij de Albert Heijn.

Wat je vandaag kunt doen, moet je niet uitstellen tot morgen

Mijn blogs gaan over beugels, luizen, citoleed en wat volwassenen van kinderen kunnen leren. Alleen het antwoord op die ene vraag “wat ga ik er nu echt mee doen” dwarrelt als een pluisje van een paardenbloem in de lucht. Ik krijg het niet te pakken. Uiteindelijk als ik stop met blazen, is het er. Het begint met de zin: Wat je vandaag kunt doen, moet je niet uitstellen tot morgen. Wie had kunnen vermoeden dat ik door zo’n zin het gevoel zou krijgen dat ik een familiepak Dextro Energy achter elkaar naar binnen heb gewerkt. Als de suiker is uitgewerkt, pak ik mijn roze bijbel, een pen en een glas chardonnay – successen moet je tenslotte vieren- en zak neer op mijn uitgelubberde IKEA-bank. Ik hoef mijn schrift niet eens open te slaan. Ik heb toch al antwoord op de vraag die al een jaar als een overijverig konijn aan me knaagt. Ik ga persoonlijk verhalen schrijven over ondernemers en zzp’ers. Met die verhalen maken zij het verschil bij een klant. Een paar weken later fiets ik op een zonnige dag naar een afspraak voor mijn eerste interview. En ik begin met mijn eigen verhaal. Holly Hobbie ligt veilig in mijn kelder.

 

 

 

Jouw verhaal begint bij mijn verhaal

Mijn inzicht en verhaal zijn gegroeid. Ik weet nu dat ik ongesluierd gewoon iets over mezelf kan vertellen. Die ervaring wil ik graag delen. Tenslotte is iedereen uniek en bijzonder. Dat mag gezien, gehoord en beleefd worden. En dat is wat ik doe. In mijn verhalen laat ik ondernemers en zzp’ers zien zoals ze zijn.

En ben je nieuwsgierig naar mijn dagelijkse struggle, kijk dan eens op http://www.fourmonths.nl/de-ideale-de-stress