Laat los

Loslaten en verbonden zijn. Op het eerste gezicht lijken het kat en muis. Het tegendeel is waar. Wie loslaat verbindt. Alleen loslaten is nog niet zo makkelijk heb ik ervaren. Vasthouden daarentegen….

Dagelijkse verleiding
Dagelijks word ik verleid om vast te houden. Ik denk aan mijn zoontje die toen ie twee was een keer alleen in de woonkamer stond. Het was bijna Pasen. Een schaaltje met chocolaatjes keek ‘m uitnodigend aan. Even later zaten zijn bruine plakkerige handjes aan de autootjes gekleefd. Voor mij is het iedere dag Pasen.

Een deken
Controle houden gaat vaak natuurlijker dan loslaten. Vergelijk het eens met een zuigreflex. Het gevoel van controle geeft zekerheid. Ik heb het in de hand, denk je. Je ziet alleen niet wat jouw controlefetisj met een ander doet. De een kruipt behaaglijk onder de warme deken van controle en houdt een permanente winterslaap. Een ander schopt direct de deken van zich af of loert op een gaatje in de deken. De respons verschilt. Het resultaat is hetzelfde. Er is geen contact. De verbinding ontbreekt.

Loslaten is ploeteren
Loslaten is ook ploeteren. Totdat ik door schade en vooral veel schande achter kwam dat je door los te laten juist samen aan het werk gaat. In mijn werk als communicatieadviseur ondersteun ik anderen om krachtiger te communiceren. Voorheen deed ik dat door ongegeneerd op de stoel van een ander te gaan zitten. Ik nam het werk over. Kreeg iemand een tekst terug met alleen maar rode zinnen. Hoe fijn is dat? Gelukkig had diegene dan wel met een druk op de knop een nieuwe tekst. Je zou toch wel gek zijn om de volgende keer nog iets acceptabels te schrijven. Tegenwoordig help ik mensen om het vooral zelf te doen. En dat kost in het begin aanzienlijk meer tijd. Maar mensen komen wel zelf met oplossingen.

Snoeihard
En als je het echt weten wilt: loslaten is een gevecht. Vooral met jezelf. Het voelt alsof je als beginnend judoka door Dennis van der Geest op de mat wordt geworpen. Onlangs maakte ik weer zo’n smak. Mijn dochter van 11 moest kiezen voor een vervolgschool. Ik had me voorgenomen dat ik slechts zou ondersteunen en de keus aan haar zou laten. Tenslotte weet zij wat goed voelt. Zelf had ik wel een voorkeur. Die liet ik niet doorschemeren, dacht ik. Totdat ze zei: “Vind je het het echt niet erg als ik voor die school kies?” Inderdaad, in een klap voelde ik weer even hoe hard de grond was. Ik heb eerlijk opgebiecht dat ik ook maar een moeder was. En dat deed haar goed.

Loslaten gaat dus niet vanzelf… Het is wel de moeite waard. Er komt ruimte voor een ander als ik op mijn eigen stoel blijf zitten. De plek die overblijft, delen we. Dat is voor mij verbinding.